اما اين خورشيد و ماه در عين اينكه به طور كاملا منظم در مسير خود مىگردند و خدمتگزار لايق و خوبى براى انسانند نظامى كه حاكم بر آنهاست جاودانى نيست ، حتى اين سيارات عظيم با آن همه نور و روشنايى سرانجام تاريك مىشوند و از كار مىافتند ، لذا به دنبال بحث تسخير مىافزايد : « هر كدام از اين دو ، تا زمان مشخصى » كه براى آنها تعيين شده به حركت خود ادامه مىدهند « ( * ( كُلٌّ يَجْرِي لأَجَلٍ مُسَمًّى ) * ) . و به مقتضاى اذ الشمس كورت و اذ النجوم انكدرت ( سوره تكوير آيه 1 و 2 ) سرانجام همگى رو به تاريكى و خاموشى خواهند نهاد . بعضى از مفسران تفسير ديگرى براى اجل مسمى ( سرآمد معين ) در اينجا كرده‌اند و آن حركت دوريه خورشيد و ماه است كه اولى در يك سال تمام ، و دومى در يك ماه پايان مىگيرد ( 1 ) . ولى با توجه به موارد استعمال اين تعبير در آيات متعددى از آيات قرآن مجيد كه به معنى پايان عمر آمده است روشن مىشود كه تفسير مزبور درست نيست ، و حتى همان تفسير اول يعنى پايان عمر خورشيد و ماه است ( به آيات 61 - نحل 45 - فاطر 42 - زمر 4 - نور و 67 - غافر مراجعه فرمائيد ) . سپس به عنوان نتيجه گيرى از اين بحث توحيدى مىفرمايد : « اين است خداوند ، پروردگار بزرگ شما » ( * ( ذلِكُمُ اللَّه رَبُّكُمْ ) * ) . خداوندى كه نظام نور و ظلمت و حركات حساب شده خورشيد و ماه را با تمام بركاتشان مقرر فرموده است . « حاكميت در عالم مخصوص او است » ( له الملك ) . « و معبودهايى را كه شما جز او مىخوانيد حتى حاكميت و مالكيت به اندازه

--> ( 1 ) تفسير « روح البيان » و « ابو الفتوح رازى » .